Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego było państwem w państwie. Kontrolowało i prześwietlało wszystkie sfery życia w powojennej Polsce. Bezpieki obawiali się nawet wysoko postawieni funkcjonariusze partii. Ministrem był Stanisław Radkiewicz, ale szarą eminencją miała być Julia Brystygier. Kiedy w Związku Patriotów Polskich w Moskwie, jeszcze przed końcem wojny, zaczęto dyskutować o tym, jak nową powojenną Polskę urządzić, było jasne, że łatwo nie będzie, a utrzymanie władzy bywa trudniejsze niż jej zdobycie. Stąd w tworzonych już latem 1944 r. nowych strukturach państwa zasadnicze miejsce przypadło Resortowi (później Ministerstwu) Bezpieczeństwa Publicznego, które miało trzymać społeczeństwo w karbach. Otrzymało ono potężne środki finansowe (miało większy budżet niż ministerstwo oświaty i wielokrotnie większy niż ministerstwo zdrowia) i niemal nieograniczoną władzę. Według danych przytoczonych w publikacji IPN „Aparat Bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza” na jednego funkcjonariusza bezpieki przypadało ok. 1300 obywateli, a w połowie lat 50. za „element podejrzany” uważano ponad pięć milionów obywateli (tyle nazwisk znalazło się w kartotekach). W kolejnych fazach umacniania nowego systemu bezpieka rozprawiła się z niepodległościowym podziemiem, opozycją polityczną, by na końcu przystąpić do walki z najważniejszym przeciwnikiem – Kościołem. Droga Julii Brystygier do bezpieki nie była typowa, nie wyszła ona np. ze szkoły NKWD jak niektórzy inni wysoko postawieni funkcjonariusze w MBP. Podobno w ogóle nie chciała pracować w resorcie bezpieczeństwa. Jak opowiadał Jakub Berman w rozmowie z Teresą Torańską, Luna uważała, że „niezbyt się zna na tej robocie”. Przekonać mieli ją Gomułka i Bierut: „Powołali się na obowiązek partyjny, dali nakaz i poszła. Została dyrektorem Departamentu V Społecznego i pod swoją opieką miała sprawy kleru oraz środowisk twórczych”. Patrząc na zainteresowania Julii i wcześniejszą działalność – zaangażowana była w redagowanie komunistycznych pism, odezw, sprawy propagandy, ale też kwestie społeczne, pomoc dla komunistów przed wojną i w czasie wojny itp. – można by przypuszczać, że rzeczywiście myślała o miejscu dla siebie w innym ministerstwie. Luna była już wtedy zasłużoną i doświadczoną towarzyszką, która całe dorosłe życie podporządkowała służbie idei komunistycznej, więc nawet jeśli jakieś wątpliwości co do służby w bezpiece miała, to szybko o nich zapomniała. Kontroli Brystygier podlegały organizacje młodzieżowe i społeczne, partie polityczne, instytucje kulturalne i oświatowe, a także Kościół katolicki i inne związki wyznaniowe. Jej ludzie pisali więc charakterystyki biskupów, ale też kandydatów na studia, rozbijali legalną początkowo opozycję i zajmowali się byłymi akowcami (choć zasadniczo walka z tzw. reakcyjnym podziemiem należała do Departamentu III). Tysiące spraw dużych i małych, ale dla podejrzanych zawsze poważnych. Znalezienie się w polu zainteresowania bezpieki nie wróżyło niczego dobrego: w najlepszym razie nieprzyjemności i kłopoty, w najgorszym – wieloletnie więzienie lub śmierć. O nadzwyczajnej pozycji Luny w MBP świadczyło jednak nie to, że jej departament zajmował się tak wieloma różnorodnymi sprawami, ale raczej fakt, że ona sama wiele decyzji podejmowała samodzielnie, nie tłumacząc się z nich nawet ministrowi. Co więcej, jak twierdził Berman, „w wielu przypadkach starała się zachować pewną samodzielność, opierając się takim czy innym sugestiom doradców radzieckich, co nie było proste”. Sowieccy doradcy byli wtedy umieszczeni przy ministrze, w poszczególnych departamentach resortu i urzędach bezpieczeństwa w terenie. Liczba doradców mogła sięgać kilkuset osób. W każdym razie fakt, że Luna próbowała nie brać pod uwagę „sowietników”, pokazuje, jak pewnie się czuła i jak silna była jej pozycja w resorcie. O tym, dlaczego Julia miała taką władzę, krążą różne opowieści, często oparte na plotkach o jej rzekomych romansach z najbardziej wpływowymi w powojennych latach komunistami: Jakubem Bermanem, Hilarym Mincem czy nawet samym Bierutem. Rzeczywiście od czasów ZPP w Moskwie Luna znała dobrze Bermana, a jeszcze wcześniej w Samarkandzie poznała Minca, ale nic o bardziej intymnym charakterze ich relacji nie wiadomo. Z pewnością jednak Julia Brystygier należała do komunistycznej elity, wąskiego grona jeszcze przedwojennych polskich komunistów, którzy przetrwali stalinowską czystkę w 1937 r. Bez względu na przyczyny rzeczywista pozycja Luny w strukturach władzy powojennej Polski była zdecydowanie wyższa, niż wynikałoby to ze stanowiska dyrektora departamentu. Inna sprawa, że na uznanie Bermana i innych Luna solidnie zapracowała – była piekielnie inteligentna i bystra, umiała planować operacje nie trzy, ale kilkanaście kroków naprzód i jak nikt inny w szeregach bezpieki wydawała się znać ludzką naturę i umieć szukać u przeciwników ich najsłabszych punktów. Właśnie tę umiejętność wykorzystała w walce z Kościołem, kładąc nacisk na rozpracowywanie go od środka. W swoich instrukcjach zwracała uwagę np. na fakt, że mimo celibatu księża mają rodziny, mają matki i tam należy uderzać. Albo że idealną metodą umieszczenia agentów w uważanych za niedostępne klasztorach jest wykorzystanie żebraków. Luna, wbrew swoim obawom, że się nie zna na tej „robocie”, okazała się – znów wedle słów Jakuba Bermana – „naprawdę wybitnym pracownikiem Bezpieczeństwa i na tle innych dyrektorów czy naczelników nieodznaczających się wielkimi talentami i stosujących dosyć toporne często metody zdecydowanie się wyróżniała”. Taka ocena nie jest zaskakująca, bo brak kadr był jedną z największych bolączek polskich komunistów na nowo urządzających powojenną Polskę. W raportach MBP z pierwszych lat działalności powtarza się utyskiwanie na nieobsadzone etaty. Co prawda o kadrach dla Służby Bezpieczeństwa myślano już dużo wcześniej – jesienią 1940 r. Sowieci zorganizowali tzw. Aleksandrowską Szkołę NKWD, do której trafili też Polacy. Część z nich kontynuowała później szkolenie w specjalnej szkole w Gorki, wśród nich Józef Czaplicki, późniejszy szef Departamentu III. Kolejne szkolenia prowadzone przez NKWD odbyły się nieco później, w 1944 r., w Kujbyszewie – stąd ich absolwentów nazwano później „kujbyszewiakami”. Poza nimi w bezpiece znaleźli się też inni funkcjonariusze, którzy współpracowali lub pracowali z NKWD jeszcze wcześniej. Wśród nich np. Józef Różański, późniejszy szef Departamentu Śledczego, który dla sowieckiego aparatu represji pracował już od 1939 r. Wyszkolonych przez NKWD specjalistów było jednak za mało, poza tym potrzebni byli funkcjonariusze niższego szczebla. To również od nich miało zależeć powodzenie zainstalowania komunizmu w Polsce, więc nie zostawiono tej sprawy przypadkowi. Kadrami w MBP zajmował się przysłany przez Sowietów pułkownik Mikołaj Orechwa. W opracowanej już w kwietniu 1945 roku instrukcji określił, kto może być przyjęty do służb: osoby ideowo oddane sprawie demokracji, które prezentują wysoki poziom moralny, mają odpowiednie kwalifikacje fachowe i fizyczne oraz dostateczne wykształcenie ogólne. W praktyce lojalność wobec sprawy komunistycznej – to, czy ktoś jest politycznie pewny – bywała jedynym z wymaganych warunków. Wielkim problemem było też kiepskie wykształcenie funkcjonariuszy, z których niektórzy mieli ukończonych tylko kilka klas szkoły podstawowej, np. jeden z najbardziej brutalnych oficerów śledczych, ppłk Józef Dusza, ukończył jedynie siedem klas szkoły podstawowej. Trudno powiedzieć, ilu pracowników MBP było w rzeczywistości zagorzałymi komunistami, a dla ilu decydująca w wyborze pracy była jednak możliwość awansu społecznego. A także poczucie władzy, które wcale nie musiało wiązać się z wysokimi stanowiskami, bo przecież i strażnik w areszcie miał nad uwięzionymi władzę niemal absolutną. W tym kontekście ciekawy jest list oficera śledczego Jana Kierasa. Kiedy w bezpiece rozpoczęły się pierwsze rozliczenia, Kieras został zwolniony z pracy (za stosowanie tzw. niedozwolonych metod, czyli przemocy) i w grudniu 1954 r. napisał taką oto skargę: „Zwolnienie z pracy w organach BP, było dla mnie podobne do pozbawienia człowieka tego, z czym nigdy się nie rozstawał na przestrzeni szeregu lat, co uważał za cząstkę swojego życia, za coś bez czego nie wyobrażał sobie życia”. I dalej: „Już nie wiem, Towarzyszu jak mam prosić i do kogo się zwrócić, by mnie choć trochę zrozumiano, że przecież jako syn wiejskiego biedaka, znającego jedynie pracę u bogatych kułaków, aż do wyzwolenia nawet nigdy nie pomyślałem, bym mógł być czymś innym niż mój ojciec. A jednak od pierwszych chwil po wyzwoleniu pokochałem to nowe nieznane i niezrozumiane, dla którego gotów byłem w każdej chwili oddać wszystko nawet życie. Dzisiaj chociaż by mnie nawet postawiono pod mur, lub cięto na kawałki, to do ostatniej chwili będę twierdził, że przez cały czas w organach BP pracowałem jak tylko najwierniej i najuczciwiej dla Partii i dla Ojczyzny […]”. Choć sposób myślenia Kierasa – z obecnego punktu widzenia – może wydawać się trudny do zrozumienia, nie był jednak wtedy odosobniony. Nie był on jedynym, jak sam określał, „ciemnym synem chłopskim, pastuchem i wyrobnikiem”, który służbę w bezpiece postrzegał jako swego rodzaju prezent od losu, szansę na lepsze życie dla siebie. W kontekście tego, z czym wiązała się ta praca, jest to wstrząsająca konkluzja. Piętnastego maja 1945 roku minister bezpieczeństwa publicznego Stanisław Radkiewicz wydał rozkaz nr 19, grożący pociągnięciem do odpowiedzialności tych funkcjonariuszy Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego oraz Milicji Obywatelskiej, którzy dopuszczali się wobec zatrzymanych „czynów bezprawnych” i stosowali „niejednokrotnie niedopuszczalne metody bicia i znęcania się”. A takie metody, jak pisał minister, „przejęte od hitlerowców i faszystów” były niegodne pracowników bezpieki. Radkiewicz mógł wydać taki rozkaz, zdarzały się nawet przypadki wyciągania konsekwencji wobec brutalnych ubeków, ale w rzeczywistości przemoc, i to na straszną skalę, była wpisana w system. Owe „niedopuszczalne metody bicia i znęcania się” były na porządku dziennym. Co więcej, to pod kątem właśnie brutalności oceniano użyteczność oficerów śledczych. Jeśli ktoś nie umiał bić, uznawano, że nie umie pracować. Okrucieństwo wobec przesłuchiwanych nasilone było zwłaszcza w pierwszych latach powojennych, kiedy bezpieka miała rozbić niepodległościowe podziemie, a potem legalną jeszcze początkowo opozycję. W październiku 1956 r. na VIII plenum KC PZPR powołano komisję do zbadania odpowiedzialności partyjnej za wypaczenia w organach bezpieczeństwa. W jej sprawozdaniu czytamy, że wytworzony został „cały system udręk, poniżających godność człowieka, doprowadzających podejrzanych do krańcowego wyczerpania, a w wielu wypadkach do stanu obłąkania”. Zaznaczono też, że choć pod koniec 1949 r. bicie stało się mniej powszechne, to jednak zachowano wiele takich metod, jak np. zamykanie nago w karcerze czy tzw. konwejer, czyli przesłuchiwanie bez przerwy przez kilka dni (zmieniali się tylko przesłuchujący). Jak w tej systemowej przemocy odnalazła się Julia Brystygier? Trudno ustalić dokładnie moment, kiedy zaczęła być nazywana Krwawą Luną, ale powodem nadania jej takiego przydomka miało być jej osobiste okrucieństwo, podszyte sadystycznymi fantazjami. Jednak wbrew temu, co się o Brystygierowej mówi i pisze, jak dotąd nie ma udokumentowanych relacji o tym, że rzeczywiście osobiście znęcała się nad więźniami. Te przypadki, które są opisywane, albo są nieścisłe, albo pochodzą z niewiadomego źródła. Zastanawiające też jest, że choć nie brakuje dowodów na osobiste okrucieństwo innych funkcjonariuszy MBP, to jednak właśnie Julia Brystygier stała się swego rodzaju mrocznym symbolem bezpieki. Być może wpłynął na to fakt, że była jedyną kobietą na tak wysokim stanowisku w MBP, co przyciągało do niej uwagę i nie przysparzało przyjaciół. To, że Luna mogła nie mieć na rękach krwi w sensie dosłownym, nie zmienia faktu, że musiała wiedzieć o tym, co dzieje się kilka pięter pod jej gabinetem na ulicy Koszykowej w Warszawie. Wydawała instrukcje, decyzje i wiedziała, co one oznaczają. Jej późniejsze, już z połowy lat 50., tłumaczenia, że nigdy nie była w areszcie, ani nie brzmią wiarygodnie, ani nie zmieniają jej odpowiedzialności moralnej i karnej.Problemy z zasypianiem (jak słyszę, że dziecko z dorosłymi siedzi do 22/23) też nie sprzyjają regeneracji i prawidłowemu rozwojowi. A potem już trudno zmienić przyzwyczajenia, plus brak dyscypliny (Nie mowa tu o biciu) i takie małe koszmarki gotowe. alkoholik000 3 lata 3 mies. temu via Android. +2.
się pan Bludért, śmiejąc się do rozpuku. Panowie jak zwykle zaczynają się przedrzeźniać, a Mikołajek marzy, żeby wsiąść wreszcie na swój rower. Nie zanosi się na to, bo ojciec chłopca zamierza ścigać się z sąsiadem. Pan Bludért pokonuje wyznaczoną trasę w dziewięć i pół minuty, tata zaś przepada gdzieś aż na piętnaście. Okazuje się potem, że wpadł na kubły na śmieci i wykrzywił Mikołajek opowiadał o tym Kleofasowi, ten przyznał mu się, że jego ojciec postąpił kiedyś identycznie. Chłopcy dochodzą do wniosku, że wszyscy tatusiowie są tacy ZachorowałemMikołajek, po dniu pełnym cukierków i innych słodyczy, w nocy rozchorował się. Pan doktor kazał mu leżeć w łóżku i przestrzegać diety. W odwiedziny przyszedł Alcest. Miał ze sobą pudełko czekoladek, więc mama Mikołajka uprzedziła, że jej synek nie może tego jeść. Gość dość opryskliwie odpowiedział, że „to przecież nie dla niego”. Mikołajek miał jednak wielką ochotę na słodycze. Chłopcy przy okazji pobili się i do akcji wkroczyła mama. Bardzo się zdenerwowała, kiedy zobaczyła wymiętą i brudną od czekolady pościel. Ale była to tylko jedna z wielu przygód tego Mikołajek zaczął czytać książeczkę o niedźwiadku. Zgłodniał w międzyczasie i poszedł do kuchni, żeby samemu przygotować sobie posiłek. Nie chciał przeszkadzać mamie, ponieważ go o to prosiła. Kiedy jednak otworzył lodówkę, usłyszał groźne „Mikołaju...” i wszystko wypadło mu z rąk. Ochlapał się mlekiem i kremem z ciastek. Mama musiała, podobnie jak po wypadku z czekoladkami, przebrać go. Mikołajek postanowił, że będzie już grzeczny. Nie bardzo mu się to udało, bo bez pytania wziął ważne notatki taty i rysował na nich okręty, samoloty i wybuchające samochody. W dodatku posłużył się piórem, z którego wyciekał atrament i znów trzeba było zmienić
Oglądaj "Dzień dobry TVN codziennie od 8:00 w TVN oraz w Playerze: https://player.pl/playerplus/programy-online/dzien-dobry-tvn-odcinki,15232/odcinek-846,S19
Streszczenie Opowiadania mówią o życiu Mikołajka – małego Francuza i o jego szkolnych przygodach. 1. Najmilsza pamiątka Dla wszystkich dzieci nastał wyjątkowy dzień. W szkole zjawia się bowiem fotograf, który zrobi im klasowe zdjęcie. Dzieci są tym bardzo podekscytowane, ale jednocześnie wygłupiają się, zakładają sobie worki na głowę, udają duchy. Mikołajek prezentuje nam swoich kolegów. Fotograf usiłuje być cierpliwy choć nie jest to wcale takie łatwe. Uspokojenie rozbrykanych dzieci to obowiązek i zadanie nauczycielki. Fotograf nie jest zadowolony, że Gotfryd interesuje się jego aparatem i mówi, że się na nich zna. Mężczyzna jest coraz bardziej zniecierpliwiony i podminowany. W tym czasie Alcest plami sobie koszulkę i dlatego zostaje odesłany do ostatniego rzędu. Ponadto oliwy do ognia dodała kłótnia, jak wywiązała się z Euzebiuszem. Przypadkowo kopa otrzymał też Ananiasz. W końcu kiedy udało się wszystkich ustawić do zdjęcia, fotograf gdzieś zwiał. 2. Zabawa w kowbojów Któregoś dnia Mikołajek zaprosił kolegów do siebie do domu. Dzieci wymyśliły zabawę w „męski” świat. Kolejno przebierały się za Indianina, policjanta, harcerza, a nawet kowboja. Początkowo każdy chciał być Joe i mieć białego konia. Jak było to do przewidzenia, chłopcy znów się pokłócili i pobili. W sprzeczce wziął nawet udział gruby Alcest, czego nikt się po nim nie spodziewał. Żaden z chłopców nie chciał być natomiast jeńcem. Dlatego ostatecznie został nim tata Mikołajka. Do zabawy przyłącza się sąsiad – Pan Bludért, który postanowił przebrać się za czerwonoskórego Dzikiego Bawoła. 3. Rosół Raz zdarzyło się, że nauczycielka zachorowała więc dzieci do klasy wprowadza wychowawca. Chłopcy nazywają go Rosołem, choć tak naprawdę nazywa się Dubon. Dzieci nadały mu takie przezwisko, ponieważ zawsze kazał sobie patrzeć w oczy. Rosół prosi Ananiasza o przypilnowanie klasy. Ananiasz to najpilniejszy z uczniów i dobrze chce wywiązać się z poleconego mu zadania. Tym samym wystawia się jednak na pośmiewisko kolegów, a zwłaszcza Kleofasa. Rosół słyszy te docinki i bierze w obronę chłopca. Po wyjściu wychowawcy z klasy, Ananiasz próbuje wejść w rolę pani nauczycielki. Chłopcy jednak w ogóle nie zwracają na niego uwagi. Grają w piłkę, a Joachim obrywa w nos kiedy wychowawca wraca do klasy. Dzieciaki są bardzo złośliwe i dokuczają Ananiaszowi – każą mu zjeść książkę. Zdenerwowany chłopak zaczyna płakać. Nauczyciel nie potrafi zapanować nad sytuacją – teraz jest zły nawet na beksę. W końcu kiedy ponownie usiłuje po cichu wejść do klasy, słyszy jak ktoś mówi (trochę za głośno), że idzie „Rosół”. Nauczyciel zaczyna szukać winnego, a chłopcy wzajemnie się oskarżają. Za karę wszyscy uczniowie mają zostać po lekcjach. Podnosi się ogólny płacz – płaczą nie tylko dzieci, ale i sam nauczyciel, bo do klasy właśnie wszedł dyrektor, który nie pochwalał zachowania chłopców, ani postawy wychowawcy, który ni mógł sobie z nimi poradzić. 4. Futbol Alcest właśnie dostał nową futbolówkę i chciał rozegrać z kolegami po południu mecz. Ananiasz miał być sędzią. Chłopców zebrała się jednak dość spora grupa, dlatego należało wymyślić im dodatkowe zadanie. Kapitanem zostali Gotfryd i Mikołajek. Mimo licznych kłótni m. in. o to gdzie każdy ma się ustawić, chłopcy wreszcie doszli do porozumienia i już mieli rozegrać mecz, gdy wtem okazało się, że Alcest pozostawił piłkę w domu. 5. Wizytacja Do szkoły raz zawitał inspektor. Prymus Ananiasz dostał zadanie uzupełnienia wszystkich kałamarzy atramentem. Nagle jednak ktoś krzyknął, że gość już się zbliża ( w rzeczywistości szedł dopiero przez podwórze z dyrektorem) i wystraszony tym krzykiem Ananiasz rozlał atrament na ławkę, tak że należało wszystkie przestawić. Zrobił się tylko rumor i zamieszanie. Wtedy właśnie do klasy weszli wizytatorzy. Inspektorowi nie podobało się to, co zobaczył. W trakcie rozmowy z Joachimem i Cyrylem, którzy siedzieli tyłem do tablicy, pobrudził sobie ręce atramentem. Nie chcąc jednak stracić opanowania, obrócił całą sytuację w zwykły żart. Żaden z chłopców się jednak nie śmiał, ponieważ zabroniła im tego nauczycielka. Powstrzymywali się od śmiechu (choć było to trudne) również wtedy, gdy inspektor wytarł sobie twarz brudną chusteczką. Dzieci nie zabłysnęły więc przed wizytatorem. Nie potrafiły też wyrecytować krótkiej bajki i pokłóciły się o nazwę sera w tej bajce. Inspektor zaś podziwiał cierpliwość nauczycielki. 6. Reks Pewnego razu w drodze ze szkoły do domu Mikołajek spotyka psa, który początkowo jest nieufny i wystraszony. W końcu jednak udaje się go przekupić bułką z czekoladą. Mikołajek zabiera psa do domu, z czego nie jest zadowolona jego mama. Niesforny i bardzo ruchliwy pies pogryzł nawet obicie fotela, który miał być przeznaczony tylko dla gości. Chłopiec wygoniony na dwór, zostaje z Reksem i płacze. Wtedy zjawia się tata i jemu Reks od razu przypada do gustu. Rozmawia z mamą i próbuje ją nakłonić do pozostawienia psa w domu. Ta jednak nie chce o tym słyszeć, dlatego Mikołajek proponuje, by Reks zamieszkał w ogrodzie. Reks co prawda zjada begonie, ale Mikołajek uważa, że mają „więcej begonii niż foteli”. Chłopiec z tatą urządzają Reksowi budę. Niestety po Reksa przychodzi jego prawdziwa właścicielka. Tak naprawdę Reks nazywa się Kiki i bardzo cieszy się na widok swej pani. Mama Mikołajka płacze, bo zdążyła już zżyć się ze zwierzątkiem, mimo pogryzionych kwiatków. Tata ją pociesza, mówiąc, że Mikołajek niedługo znów przyprowadzi do domu jakiegoś psa. 7. Dżodżo W szkole zjawia się nowy uczeń – Dżodżo. Ma czerwone włosy i piegi. Do Francji przybył z Anglii. W szkole ma się uczyć przede wszystkim języka francuskiego. Chłopcy nie wiedzą jak należy wymawiać jego imię (bardziej po angielsku czy francusku). Dżodżo nie przyjaźnił się tylko z Ananiaszem, który popisywał się, że zna angielskie słówka. Pozostałych chłopców zaś bardzo polubił. Oczywiście jak zwykle musiało i tym razem dojść do bójki, z tym, że okazało się, że Dżodżo lubi boks. Ananisz donosi na chłopców, że uczą Dżodża brzydkich słów. Nauczycielka sama przekonuje się o „nowych umiejętnościach” Anglika. Dżodżo nie przychodzi więc do szkoły, a Mikołajek tłumaczy to tym, że kolega najwyraźniej nauczył się wystarczająco dobrze mówić po francusku. 8. Fajny bukiet Mama Mikołajka ma właśnie dzisiaj urodziny. Chłopiec obmyśla dla niej niespodziankę . W szkole nie rozstaje się z pieniędzmi, które wyciągnął ze skarbonki. Niestety okazuje się, że ma ich za mało, by kupić duży bukiet, ale pani kwiaciarka wpada na pewien pomysł. Do bukietu dołącza szereg zielonych liści, tak że wiązanka jest naprawdę spora. Potem Mikołajek i Alcest spotykają kolegów, którzy naśmiewają się z wiązanki i wywiązuje się bójka. W jej wyniku bukiet Mikołajka rozsypuje się, a liście fruwają na wszystkie strony. Gotfrydowi jest przykro, że tak się to potoczyło. Mikołajek idzie jednak dalej. Po drodze spotyka Euzebiusza, z którym zaczyna grać w kulki. Mikołajek wygrywa, ale zdaniem kolegi na pewno oszukiwał, dlatego zostaje popchnięty na leżący w pobliżu bukiet. Oczywiście po raz kolejny kwiaty zostają poniszczone. Ale najgorsze miało dopiero nastąpić. Na rowerze właśnie jechał Joachim. Mikołajek przekonany, że znów może dojść do jakiejś draki, rzuca koledze bukiet prosto w twarz. Ten odrzuca go i wiązanka trafia tym razem na przejeżdżający obok samochód. Joachim nie jest w stanie dogonić auta. Mikołajkowi pozostał tylko jeden nadłamany kwiatek, który spadł z dachu pojazdu. Mimo to mama Mikołajka była bardzo zadowolona z prezentu i wstawiła jedyny ocalały kwiatek do wielkiego wazonu. 9. Dzienniczki Któregoś dnia dyrektor przyniósł do klasy dzienniczki z ocenami i uwagami nauczycielek. Dzienniczki te po podpisaniu przez rodziców, miały ponownie wrócić do szkoły. Z powodu złych ocen chłopcy powoli wracali do domu. Wiedzieli, że za karę nie dostaną dziś podwieczorku. Alcest nawet nie wstąpił do ciastkarni. Wszyscy byli smutni i zmartwieni. Euzebiusz jako jedyny chwalił się, że jego tato na pewni na niego nie nakrzyczy. Mimo to również i on dostał klapsa. Mikołajek, który tego dnia miał nocować u Euzebiusza, usłyszał jego kłótnię z rodzicami przez otwarte drzwi i chcąc uniknąć dalszych nieprzyjemności, postanowił wrócić do siebie do domu. Zastanawiał się jak zareaguje jego tata na oceny, które mu przyniesie. Wydawać by się mogło, że chłopiec doskonale zdawał sobie sprawę, co go czeka – w końcu tyle razy już to przerabiali. Marzył, że kiedyś ucieknie z domu i zarobi mnóstwo pieniędzy. Wtedy pokaże rodzicom na co go tak naprawdę stać. Tymczasem rodzice Mikołajka nie zwracali uwagi na jego obecność i spierali się o domowy budżet. Tata prawie w ogóle nie spojrzał na przyniesiony dzienniczek i bezwiednie, w pośpiechu go podpisał. Chłopiec był zasmucony i było mu żal, że rodzice go lekceważą. 10. Ludeczka Raz zapowiedziała wizytę przyjaciółka mamy wraz ze swoją córeczką. Mikołajek nie był tym zbytnio zachwycony, ponieważ nie lubił dziewczynek. Mama nakazała mu, by był grzeczny wobec gości. Dzieci po wypiciu herbaty i zjedzeniu ciasteczek poszły do pokoju Mikołajka. Doszło między nimi do kłótni, w której Mikołajek szarpnął dziewczynkę za warkoczyk, a ta z kolei kopnęła go w kostkę. Wtedy jednak do pokoju weszły obie mamy i udało im się uspokoić dzieci. Mamy poleciły im, by pooglądali sobie książeczki, a następnie wyszły z pokoju. Ludeczka jednak chciała bawić się samolotem. Chłopcu to się nie podobało, ale nowa koleżanka go zaszantażowała. Podczas zabawy samolot wylądował w ogródku i dzieci, mimo tego, że było zimno, poszły po niego. Na dworze zachciało im się pograć w piłkę. Niestety Ludeczka zbiła szybę w oknie garażu, bo Mikołajkowi nie udało się zatrzymać piłki. Chyba nie wierzył, że Ludeczka strzeli tak mocno. Za karę to Mikołajek nie dostał deseru, ale długo nie gniewał się na nową koleżankę i postanowił, że w przyszłości się z nią ożeni. 11. Witamy pana ministra Dyrektor obwieszcza wszystkim, że absolwent szkoły – pan minister odwiedzi niebawem ich placówkę. Dzieci zaczynają naukę „Marsylianki” (hymn Francji). Najmłodszym nie idzie to zbyt dobrze, dlatego oni mają tylko udawać, że śpiewają. Euzebiusz, Ananiasz i Mikołajek otrzymują polecenie wręczenia gościowi kwiatów. Chłopcy obawiają się, że przyczepi im się kolorowe kokardki lub ubierze na biało, czerwono i niebiesko. Tak zażartował pan dyrektor. Kiedy podczas próby chłopcy wręczają dyrektorowi miotełki przyniesione przez Rosoła, niespodziewanie Gotfryd przypomina o stroju dla chłopców. Początkowo robi się wesoło, ale potem znów pojawia się pewna obawa. W końcu udało się dobrze ugościć ministra, a niesforni chłopcy musieli siedzieć w pralni pod kluczem. 12. Palę cygaro Mikołajek wreszcie siedzi sobie w ogródku. Przychodzi po niego Alcest, który chce wyciągnąć go, by gdzieś się zabawić. Jest przy tym bardzo tajemniczy. W końcu wychodzi na jaw, że ma cygaro. Mikołajek nie wie co mieliby z nim zrobić. Alcest tłumaczy mu, że najzwyczajniej mogliby je zapalić, jednak Mikołajka nie za bardzo to przekonuje. Obawia się, że rodzicom, by się to nie spodobało. Kolega usiłuje go przekonać, że tego rodzice na pewno nigdy im nie zabronili. W końcu Mikołajek przystaje na ten odważny pomysł. Problemem okazał się jednak brak zapałek, a nie mogli o nie nikogo poprosić, gdyż z całą pewnością nikt, by im ich nie dał. Poszli więc do sklepu, ale pani nie chciała im sprzedać zapałek i nazwała ich łobuziakami. Już mieli wrócić do domu, kiedy ujrzeli na ulicy pudełko, a w nim tylko jedną zapałkę. Szczęśliwi poszli więc w swe ulubione miejsce, a tu stał tylko stary samochód bez kół i silnika. Chłopcy wsiedli do niego i zaczęli odpalać cygaro, a potem się nim zaciągać. Nie mieli jednak wprawy, męczył ich kaszel i było im niedobrze. W końcu postanowili przerwać zabawę. W domu mama zaniepokoiła się tym, że Mikołajek jest bardzo blady. Chłopiec powiedział, że to od dymu, z tym, że nie zdradził od jakiego. A ponieważ w tym czasie tata Mikołajka palił fajkę, mama bardzo się zdenerwowała i zabroniła mu tego robić przy dziecku. 13. Tomcio Paluch Dyrektor właśnie ma odejść na emeryturę. Na tę okazję w szkole przygotowana zostanie wielka gala. Starsze dzieci będą tańczyć i uprawiać gimnastykę, a tymczasem Mikołajek wspólnie z kolegami mają przygotować sztukę „Kot w Butach”. Robi się zamieszanie – dzieci kłócą się o to kto ma kim być. Kilku kolegów obraża się i stoi w kącie, a rola kota przypada w końcu w udziale samemu Mikołajkowi. Próba okazuje się katastrofą, gdyż Alcest dosłownie zrozumiał swoje zadanie suflera i bez przerwy powtarzał kwestię Ananiasza, plując mu przy tym biszkoptami w okulary. Wywiązuje się też bójka między Rufusem, a Mikołajkiem. Pani ucisza klasę i oznajmia koniec próby. Mówi uczniom, że z powodu takiego zachowania nie wystąpią przed dyrektorem. Dzieci uważają, że w ten sposób nauczycielka chce ukarać dyrektora. 14. Rower Mikołajek bardzo chciałby mieć rower. Tata jednak jest temu przeciwny, gdyż uważa, że chłopcy w jego wieku za bardzo szaleją na rowerze. W końcu ulega jednak błaganiom syna i wyraża zgodę pod warunkiem, że Mikołajek będzie w pierwszej dziesiątce z arytmetyki. Warunek ten udaje się spełnić, a tata Mikołajka nie wie, że sprawdzian pisało tylko 11 chłopców, bo reszta zachorowała. Mikołajek dostaje upragniony rower. Kiedy tata, chcąc pokazać swe umiejętności wsiada na pojazd, nagle ni stąd ni zowąd ukazuje się pan Bludért, który śmieje się z wyczynów sąsiada. Panowie się przedrzeźniają, a tymczasem Mikołajek nie może się doczekać wejścia na rower. Okazuje się jednak, że urażony ojciec zamierza ścigać się z sąsiadem. Pan Bludért przemierza trasę w dziewięć i pół minuty, podczas gdy tata Mikołajka znika gdzieś na 15. Potem wychodzi na jaw, że wpadł w kubły na śmieci i wykrzywił kierownicę. Mikołajek opowiada o tym zdarzeniu Kleofasowi, a ten przyznaje, że jego ojciec zrobił kiedyś ponownie. Chłopcy są więc przekonani, że wszyscy tatusiowie są tacy sami. 15. Zachorowałem Mikołajek, po zjedzeniu mnóstwa słodyczy i cukierków, w nocy się rozchorował. Lekarz nakazał mu leżeć w łóżku i zastosować dietę. Chłopca odwiedził Alcest. Przyniósł ze sobą pudełko czekoladek, ale mama Mikołajka oznajmiła mu, że jej synek nie może tego jeść. Chłopak niegrzecznie odpowiedział, że „to przecież nie dla niego”. Mikołajek miał jednak ogromną ochotę na słodycze. Oczywiście chłopcy jak zwykle pobili się i musiała interweniować mama Mikołajka. Była bardzo zła, że chłopcy wymiętosili i pobrudzili czekoladą pościel. Tego dnia Mikołajek miał jednak również i inne przygody. Chłopiec zaczął czytać książeczkę o niedźwiadku. Po chwili poczuł głód i poszedł do kuchni, by samemu coś sobie przygotować. Nie chciał wołać mamy, bo prosiła o to, by jej nie przeszkadzać. Kiedy otworzył lodówkę, nagle usłyszał groźne: „Mikołaju…” i wszystkie produkty wypadły mu z rąk. Przy okazji ochlapał się mlekiem i kremem z ciastek. Mama musiała go więc przebrać, ale on obiecał, że już będzie grzeczny. Niestety również i później napsocił, gdyż wziął ważne notatki taty i wymalował na nich okręty, samoloty i samochody. Ponadto używał przy tym pióra, z którego wyciekał atrament i znów się pobrudził (tym razem mama zmieniła mu ubranie na starą koszulę taty, bo pidżamy już się skończyły). Wieczorem ponownie przyszedł pan doktor. Oznajmił, że chłopiec jest już zdrowy, ale teraz to jego mama potrzebuje odpoczynku. 16. Świetnieśmy się bawili Alcest wpada na pomysł, by tego dnia nie iść do szkoły. Mikołajkowi nie za bardzo to się podoba, ale w końcu się zgadza. Kiedy już są w miejscu oddalonym od tatusiów, mamuś i inspektorów, zastanawiają się, jak zorganizować sobie czas. Na kino nie mają wprawdzie pieniędzy, ale i tak tam idą, by pooglądać sobie chociaż zdjęcia. Potem chodzą bez celu po mieście, przeglądają się w wystawach sklepowych, robiąc różne śmieszne miny. Wreszcie udają się na swój ulubiony plac. Mikołajek żałuje, że nie jest w szkole, ale kolega stwierdza, że sam chciał iść na wagary. Jak zwykle sprzeczka kończy się bójką. Zaczyna padać deszcz. Chłopcy znajdują schronienie pod daszkiem wystawy zegarmistrza i czekają tu na odpowiednią godzinę, by wrócić do domu. W domu mama stwierdza, że Mikołajek jest blady. Pozwala mu pozostać jutro w domu, jednak chłopiec woli pójść do szkoły. Jest to poniekąd dziwne, ale przecież trzeba mieć co opowiadać kolegom. 17. Idę z wizytą do Ananiasza Mikołajek ma ochotę pobawić się z kolegami, ale mama zachęca go, aby poszedł odwiedzić wzorowego ucznia – Ananiasza. Chłopcu to się nie podoba, ale nie ma wyboru. Wystrojeni chłopcy, nieszczególnie siebie lubiący, jedzą najpierw pyszny podwieczorek. Potem idą do pokoju Ananiasza. Chłopak proponuje rozwiązać zadanie z wanną, ale Mikołajek o wiele bardziej woli prawdziwą wannę i zaczynają zabawę w statki (chłopcy robią je z kartek książek Ananiasza). Potem bawią się też globusem, który okazuje się świetnym materiałem na piłkę. Wymyślają też najlepszą (bo pożyteczną) grę, z której można nauczyć się chemii. Robienie doświadczeń kończy się jednak wybuchem butelki. Wtedy do akcji wkracza mama Mikołajka i mama Ananiasza. Chłopcy porządnie obrywają za swe zachowanie. Mikołajek co prawda chciałby jeszcze kiedyś odwiedzić kolegę, ale jego mama najwyraźniej już tego nie chce. 18. Pan Bordenave nie lubi słońca Mikołajek jest zaskoczony tym, że pan, który pilnuje ich podczas przerw, nie lubi słońca. W ogóle tego nie rozumie. Przecież tak cudownie bawić się w policjantów i złodziei na palcu. To, że ktoś oberwie przy tym w nos, czy straci bułkę, to już zupełnie inna sprawa. Dzieci kochają te zabawy, mimo że później często za karę muszą stać w kącie. Mikołajek przez przypadek trafia pana Bordenave piłką w głowę. Usprawiedliwia się tym, że nie chciał tego zrobić, ale mimo to kara i tak go nie ominie. Okazuje się, że jak zwykle doniósł na niego nie kto inny jak Ananiasz. Znów dochodzi do bójki ze starszakami z powodu piłki, w którą chciałyby pograć także młodsze dzieciaki. Tymczasem pan Bordenave idzie z Alcestem i Ananiaszem do gabinetu lekarskiego. Wracając, potyka się na bułce z dżemem, pozostawionej przez Alcetsa. Mikołajek nadal nie rozumie co takiego złego jest w słonecznej, pięknej pogodzie. 19. Uciekłem z domu Mikołajek, nie rozumiejąc jak można go upominać za rozlanie atramentu na dywan, postanawia uciec z domu. Pakuje więc najpotrzebniejsze rzeczy i wychodzi. Spotyka po drodze Alcesta i pyta go czy nie miałby ochoty uciec razem z nim. Ten nie daje się przekonać, gdyż jego mama szykuje mu w domu pyszną kolację. Potem Mikołajek zjawia się też w domu Kleofasa, aby pożyczyć od niego rower. Wie doskonale, że kolega jest chciwy i łasy na pieniądze. W sklepie z zabawkami Mikołajek usiłuje sprzedać autko i kolejkę, które ze sobą zabrał. Niestety to mu się nie udaje. Ostatecznie z powodu tych przygód Mikołajek spóźnia się na kolację, a jego mama bardzo się denerwuje. Chłopiec postanawia uciec dopiero jutro. Plan wydarzeń 1. Fotograf usiłuje zrobić zdjęcie w klasie Zniecierpliwiony fotograf Zabawa w kowbojów w domu Zabawa taty z sąsiadem - panem Przedstawienie Rosoła – wychowawcy Ananiasz próbuje wejść w rolę Przygotowania do gry w Alcest zapomniał Wizytacja w Mikołajek przyprowadza do domu psa – Dżodżo – nowy kolega w klasie Bukiet kwiatów dla Ludeczka – nowa koleżanka Mikołajek z Alcestem palą Mikołajek prosi tatę o Wyścig taty i pana Choroba Mikołajka z Wagary Mikołajka i Odwiedziny u Pan Bordenave, który nie lubi Nieudana ucieczka z domu. Rozwiń więcej
Koję serducha przerażone dorosłym życiem! ♥️🤗Boisz się, że nie znajdziesz pracy po studiach, że nie poradzisz sobie finansowo, że nie wiesz, jak płacić rach
Charakterystyka Mikołajka | wypracowanie Mikołajek jest małym, ośmioletnim chłopcem pochodzącym z Francji. To główny bohater cyklu powieści autorstwa Rene Goscinnego. Mikołajek wraz z rodzicami mieszka we Francji, gdzie uczęszcza również do szkoły podstawowej. Ma tu wielu kolegów – przyjaźni się m. in. z Rufusem, Gotfrydem, Maksencjuszem, Kleofasem, a także z Joachimem i Alcestem. Jest bardzo energicznym i przebojowym chłopcem, toteż swoim zachowaniem niejednokrotnie sprawia kłopoty rodzicom i nauczycielom. Książki o życiu i przygodach Mikołajka zostały napisane ponad pół wieku temu, stąd odmienne realia, w których wychowuje się chłopiec. Mimo to bohater budzi naszą sympatię i jest postacią, z którą mogą utożsamiać się współczesne dzieci. W utworach tych narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Narratorem jest sam Mikołajek, który opowiada nam o swych szkolnych przygodach i relacjonuje śmieszne, zaskakujące wydarzenia ze szkoły, podwórka i z domu. Jego barwne, okraszone inteligentnym dowcipem relacje tym bardziej ułatwiają młodym czytelnikom wcielenie się w jego postać i przeżywanie wspólnie z nim jego przygód. Wygląd zewnętrzny Mikołajka poznajemy dzięki ilustracjom Jeana Jacques’ a Sempé, które stanowią świetne uzupełnienie kolejnych książek. Mikołajek przedstawia się nam jako mały, ale też i dziarski chłopiec, dość niesforny, rezolutny i obdarzony niesamowitą energią, którą potrafi spożytkować w poszukiwaniu kolejnych przygód. Mikołajek jest też dumny i odważny – nie boi się nowych wyzwań. W trakcie lektury książek wchodzących w skład cyklu przekonujemy się, że Mikołajek jest sprytnym, pomysłowym i niezwykle inteligentnym chłopcem. Autor przedstawia go jednak jako bohatera, z którym bez problemu mogą utożsamiać się dzieci – nawet te wywodzące się z innych kręgów kulturowych. Bohater nie jest wcale idealizowany – wręcz przeciwnie. Goscinny nie stroni od ukazywania jego wad, słabostek, wynikających poniekąd z dziecięcej, ludzkiej natury. Mikołajek jest więc psotliwy, lubi rozrabiać i płatać figle. Tym samym ściąga na siebie niejednokrotnie kłopoty, choć wcale nie to było jego zamierzeniem. W głowie ma mnóstwo pomysłów, które zaraz i nie licząc się z trudnościami, chce wcielać w życie. Stara się być nieugięty i realizować swe marzenia. Jednym z jego największych „nabytków” jest cygaro, którym wprawdzie się zatruwa (podobnie jak po przejedzeniu się cukierkami), ale też dzięki niemu ma poczucie bycia ważnym i dorosłym. Rodzice muszą cierpliwie znosić jego kolejne wybryki. Często brakuje im już sił i pozostaje tylko załamanie rąk nad synem. Mikołajek chce, by rodzice byli z niego dumni. Dlatego mówi im, że jest w pierwszej dziesiątce ocen z klasówki, nie wspominając przy tym, że tylko 10 uczniów pisało ten test. Uwidacznia się w tym jego spryt, przebiegłość i niebywale bystry umysł. W gruncie rzeczy – mimo swego niesfornego zachowania, Mikołajek ma dobre intencje i czułe, wrażliwe serce. Przejęty losem zbłąkanego psa, postanawia go przygarnąć i się nim zaopiekować. Ma jednak pecha, gdyż właściciel psa odnajduje się i w końcu musi oddać mu swego nowego przyjaciela. Bohater jest ciekawy świata i żądny przygód. Nie wszystkie jednak jego pomysły się udają, a jego zapał najczęściej szybko się wyczerpuje. Przykładem tego może być ucieczka z domu – Mikołajek miał już gotowe, spakowane rzeczy, ale do realizacji planu zniechęciła go nadchodząca noc. Mikołajek wytrwale zmierza do obranych przez siebie celów. Jest nieugięty i nie zraża się przeciwnościami, które pojawiają się na jego drodze. Oczywiście jeśli w międzyczasie coś innego, jakiś inny cel, bardziej go nie zafrapuje, a cała zabawa zbytnio mu się nie znudzi. Chłopiec był też otwarty na nowe znajomości. Potrafił być koleżeński, ale z drugiej strony w kontaktach z kolegami często starał się postawić na swoim, co niejednokrotnie kończyło się kłótnią i bijatyką. Jego najlepszym kolegą był Alcest. Mikołajek uważał, że kolega dlatego jest taki gruby, ponieważ ciągle je. Na dodatek zauważył, że nie myje on nigdy rąk. Mimo tego chłopcy zawsze świetnie się bawili, a najbardziej lubili zabawę na dworze, w ogrodzie. Mikołajek, praktycznie jak każde dziecko w jego wieku, był bardzo żywiołowy i miał w sobie mnóstwo energii – stąd tak dużo pomysłów i tak wielka w nim chęć, by odkrywać nowe, nieznane dotąd rzeczy. Był jednak dobrym dzieckiem i usiłował zachowywać się należycie, choć nieraz, mimo szczerych chęci, nie zbyt dobrze mu to wychodziło. Niekiedy miał po prostu pecha, który sprawiał, że niezamierzenie wikłał się w nowe tarapaty. Dzięki pomysłowości szybko potrafił wyjść obronną ręką z niejednej opresji. Mikołajek ze swoją charyzmą, sprytem i odwagą, a także dobrym, czułym i wrażliwym sercem jest postacią, którą bardzo łatwo polubić. Poznając go, zyskać możemy prawdziwego przyjaciela. I choć nieraz potrafi być urwisem i nieźle zajść za skórę, w gruncie rzeczy wszyscy darzą go szczerą sympatią. W końcu ma wielu kolegów, którzy chętnie włączają się do wymyślanych przez niego zabaw, doceniając jego bystry umysł i wybujałą wyobraźnię. Seria książek o Mikołajku może przypaść do gustu nie tylko dzieciom, ale i ich rodzicom, którzy dzięki nim będą potrafili innym, bardziej przyjaznym i wyrozumiałym okiem spojrzeć na wybryki i figle swych małych urwisów. Rozwiń więcej
Seria „Mikołajek” – książki w kolejności chronologicznej Seria „Mikołajek” składa się z kilku utworów. Składają się na nie takie książki, jak: „Mikołajek” „Rekreacje Mikołajka” „Mikołajek i inne chłopaki” „Wakacje Mikołajka” „Mikołajek ma kłopoty” „Nowe przygody Mikołajka, tom 1. i 2”
Głównym zagadnieniem „Mikołajka i innych chłopaków” jest ukazanie beztroskiego dzieciństwa tytułowego bohatera i jego najbliższych kolegów. Chłopcy uczęszczają do tej samej szkoły i tworzą zgraną paczę, choć nieraz ich zabawy kończą się kłótniami i bójkami. Pochodzą z różnych rodzin, jednak we wspólnej zabawie nie przeszkadza im to. Najchętniej udają się na plac zabaw, gdzie największą atrakcją jest porzucony stary samochód. Dzięki niesamowitej wyobraźni chłopcy nigdy się nie nudzą. Doskonale się bawią, mogąc wyprowadzić z równowagi reporterów, którzy chcą przeprowadzić z nimi wywiad lub lekarzy, którzy przyjechali, by prześwietlić im płuca. Nie potrafią długo usiedzieć bezczynnie i wciąż są w ruchu. Mikołajek oprócz kolegów przyjaźni się z córką sąsiadów – Jadwinią. Mimo że inni koledzy uważają, że nie wypada rozmawiać z dziewczynkami Mikołajek lubi Jadwinię i dzięki niej może zobaczyć jak wygląda świat dziewczęcych zabaw. Jednak świat chłopców to nie tylko zabawy. Oprócz Ananiasza, nikt nie przepada za nauką. Za swoje wykroczenia są karani przez nauczycielkę, Rosoła lub dyrektora. Trafiają wówczas do kąta, zostają po lekcjach, przychodzą do szkoły w dzień wolny od nauki lub wielokrotnie przepisują w różnych formach wybrane zdanie. Są karani także przez rodziców – nie mogą opuszczać swoich pokoi lub, jak Alcest, nie dostają dokładki deseru. Ważną kwestią w opowiadankach są relacje dzieci i rodziców. Narratorem historii jest Mikołajek, dlatego świat widzimy jego oczami. Dorośli wydają się często nie rozumieć dzieci. Ukazani są nieraz w sposób ironiczny i prześmiewczy. Ich zachowania obserwowane z dystansu śmieszą. Śmieszy postać pana Bongraina, który chwali się swym domkiem na wsi i zapewnieniem „łyku świeżego powietrza” synowi i żonie, a w rzeczywistości Kalasanty czas za karę spędza w pokoju, a żona w kuchni. Rodzice Mikołajka kłócą się często. Tata jest często zmęczony po pracy, nie lubi też swojej ten artykuł?TAK NIEUdostępnij
Często jest tak, że dzieci rozwiedzionych rodziców boją się zawierać związki, bo nie mają doświadczenia, że rodzina może przetrwać, że można się kochać, że można mimo różnych trudności być ze sobą razem. Rzadko zdarzają się tak zwane dobre rozstania, właściwie żadne rozstanie nie jest dla dziecka dobre.
Ludeczka da się lubić?!(s. 117)Rozmowy o relacjach damsko-męskichLudeczka da się lubić?!(s. 117)Rozmowy o relacjach damsko-męskichOPOWIADANIE = krótki utwór przedstawiający zazwyczaj niewiele wydarzeń. O zdarzeniach mówi narrator, który przedstawa je zwyklez kolejnością myślał o Ludeczce?Stwórz w zeszycie projekt listu gończego,w którym opiszesz znaki rozpoznawcze z informacji zawartych w w opowiadaniach o MikołajkuWypowiedz się ...KOMIZM - efekt uzyskiwany w utworzepoprzez przedstawienie postaci,wypowiedzi, obyczajów lub sytuacjiw sposób budzący rozbawienie odbiorcyRODZAJE KOMIZMUkomizm słownykomizm postacikomizm sytuacyjny- odnosi się do języka postaci, zabawnych powiedzeń, mylenia znaczeń używanych wyrazów, sposobu wypowiadania takie przedstawienie bohatera, aby pokazać jego śmieszne nawyki, cechy charakteru lub wyglądu- nagromadzeniekłopotliwychzdarzeń, które stają się zabawnedla czytelnikaProszę poszukać w Internecie, czym jest puenta, a następnie zastanowić się nad przykładem jednej puenty z w grupie jedną komiczną scenkęz lektury,,Mikołajek". Podzielcie się skorzystać z gotowego tekstulub nieco go komiks, stosując komizm języka, sytuacji i NA QUIZ!Świat dorosłych w oczach MikołajkaOdszukaj w książce przynajmniejdwa fragmenty, w ktorych opisano zachowanie doroslych sądzisz o ich postępowaniu?W jaki sposób Mikołajek wyobrażał sobie swoje dorosłe życie?Jakie wymagania stawiali przez Mikołajkiem jego rodzice?Czy są one podobne do tych, które Twoi rodzice stawiają przed Tobą?Czy te oczekiwania są wygórowane czy w sam raz?Jakie były relacje panujące w domu Mikołajka?Jak zachowywali się wobec niego rodzice?Jakie były relacje panujące w domu Mikołajka?Jak zachowywali się wobec niego rodzice?Wyobraźcie sobie, że jesteście mamą Mikołajka. Odegrajcie scenkę, w której przedstawicie moment powrotu syna do we właściwej kolejności etapy ucieczki Mikołajka z do Kleofasa- nieudana próba pożyczenia domem Alcesta- namawianie kolegi do wspólnej sklepie z potrzebnych cukierni- kupienie odpoczynek- posiłek w postaci kawałka butelki atramentu na nowy szkole Mikołajka i w mojej szkoleCzy widzisz jakieś podobieństwa lub różnice pomiędzy Twoją klasą a Mikołajka?CECHY PACZKIpozytywnenegatywneJAK ZACHOWYWALI SIĘ CHŁOPCY?JAK SPĘDZALI CZAS POZA LEKCJAMI?Ułóżcie plan wydarzeń wybranych opowiadań, w których zostały przedstawione wybryki SPĘDZALI CZAS POZA LEKCJAMI?Wyobraź sobie, że jesteś nauczycielem w szkole Mikołajka. Jakie treści uwag mógłbyś wpisać do dzienniczków?MikołajekWyobraźcie sobie, że Mikołajek ma swój kanał na stronie jeden Vlog, w którym odniesiesz się do co najmniej dwóch historii, które przydarzyły się Mikołajkowi i jego paczce. Staraj się przekazać pozytywną informację dla widzów.
👤Gościem odcinka jest Paulina Dryla, która jako nastolatka doświadczała przemocy ze strony ojca, a ostatecznie została przez niego porzucona. Dorastała w po
Jak to zrobić? Staram się znaleźć odpowiedź na to pytanie mniej więcej od momentu, w którym skończyłam szkołę. Dlaczego nikt nie przygotował mnie na to, że to będzie takie trudne? Przecież to pytanie może zostać bez odpowiedzi jeszcze przez wiele lat. To, że otrzymałam dowód osobisty nie oznacza, że wiem co mam robić... To bardzo frustrujące. W jaki sposób w ogóle mam zacząć? A może zacząć od znalezienia pracy i wszystko samo się potoczy? No właśnie nic. To, że zarabiam te swoje marne grosze nie pomaga mi wpaść na dalszy trop dorosłego życia, a nawet bardziej mnie dołuje. Prawdobodobnie dlatego, że moje zajęcie, choć samo w sobie jest satysfakcjonujące i mogłabym powiedzieć, że na prawdę lubię, to co robię, to niestety nie przekłada się na zarobki, nie wspominając już o jakichkolwiek perspektywach. Co z tego, że robię coś co sprawia mi przyjemność, skoro nie pozwala mi to na uniezależnienie się? Powinnam znaleźć lepiej płatną pracę, choć prawdopobodnie wiązałoby się to z pracą za biurkiem lub czymś innym, równie monotonnym i mało satysfakcjonującym. Myśl o chodzeniu umęczonym do miejsca pracy tylko dlatego, że pracować trzeba, bo inaczej wszystko szlag trafi jest okropna. To wszystko to błędne koło. Zawsze jednak chodzi o pieniądze. A pieniądze = przyszłość. Jakakolwiek przyszłość, przynajmniej niedaleka. Trzeba zacząć myśleć przecież o przyszłości poważnie. Jak nie teraz, to kiedy? Nikt tego nie zrobi za mnie, za nas. Istnieje w moim życiu coś takiego jak my, para, związek dwóch osób. Niestety nie może się to na razie przerodzić w coś innego, przejść na inny etap. Dlaczego? Bo pieniądze. No bo jak tu zacząć życie razem, jeżeli nie możemy sobie pozwolić nawet na wynajem wspólnego mieszkania, nie mówiąc już o zakładaniu rodziny. Choć jesteśmy jeszcze młodzi i mamy czas na zakładanie rodziny w "pełnym" jej wymiarze, to przecież chodzi mi to po głowie. I zastanawiam się często, jak do tego dojdziemy, co zrobić, żeby kiedyś było nam wspaniale, skoro dziś przyszłość rysuje się marnie? Jak wybrnąć z martwego punktu? Moi rodzice w moim wieku byli już po ślubie i mieli dziecko. Myśląc o tym wpadam tylko w coraz większy dołek. Jak im się to udało? Mieli super szczęście czy po prostu kiedyś było lepiej, łatwiej? Czemu dziś nie jest tak, jak było dawniej? Bardzo dużo pytań, niewiele odpowiedzi, a w głowie ciągle mętlik. Jak wejść w dorosłe życie? Jak to się robi?
.jak mikołajek wyobrażał sobie dorosłe życie
