„(…) Wierzę, że ludzie są dobrzy.” Dzisiaj będzie wyjątkowo długo i obszernie. Usiądźcie więc wygodnie w fotelu…. W dniu swoich trzynastych urodzin (1942 rok), Anna Frank, żydówka mieszkająca z rodzicami oraz siostrą w Holandii, otrzymuje w prezencie zeszyt. Postanawia prowadzić swój osobisty pamiętnik, nie spodziewając się, że w ciągu następnych dwóch lat, będzie on jej jedynym powiernikiem. Po trzech tygodniach rodzina Franków (Otto – ojciec, Edith – matka i Margot – siostra) wraz z Anną uciekają do miejsca, które ma zapewnić im bezpieczeństwo. Tym miejscem jest sekretna Oficyna, znajdująca się w biurze, w którym na co dzień pracują ludzie. Miejsce, o którym wiedzą tylko wtajemniczeni w schronienie przyjaciele rodziny. Wraz z rodziną Franków, do Oficyny wprowadzają się państwo van Pels z synem oraz w późniejszym okresie Albert Dussel. Osiem osób, żyje w zamknięciu przez ponad dwa lata wojny ( od 8 lipca 1942 r. do 4 sierpnia 1944 r.). Przez dwa lata Anna, jej rodzina i pozostali mieszkańcy, nie wychodzą na zewnątrz. Ich oknem na świat jest radio i garstka przyjaciół, którzy zapewniają żywność i podstawowe potrzeby mieszkańców. Anna, spisuje w swoim pamiętniku wspomnienia oraz przemyślenia, dotyczące życia i stosunków międzyludzkich. Widzimy jej nie najlepsze relacje z matką, nabieranie pokory do życia oraz swoistą przemianę z dziecka w kobietę. Widzimy również, jak wspólne mieszkanie wpływa negatywnie na ludzi, którzy codziennie muszę się znosić. Ludzi, którzy nie mają prywatności. Ludzi, którzy żyją w ciągłym strachu przez obozami koncentracyjnymi i śmiercią z rąk hitlerowców. „Wyjść stąd, wyjść stąd! – Krzyczy coś we mnie. – Tęskno mi za powietrzem, za śmiechem!” Anna doskonale ukazuje ludzką psychikę, jej zapiski pokazują dramatyczność sytuacji w jakiej się znaleźli napiętnowani żydzi. Ekstremalne warunki egzystencji, niepewność jutra, to powoduje w tych ludziach agresję i niezrozumienie. Zresztą nie ma się czemu dziwić ich frustracji i poczuciu zagrożenia. Dla czytelników, którzy sądzą, że otrzymają kolejną dozę typowej literatury wojennej, ta pozycja będzie sporym rozczarowaniem. Wbrew pozorom, nawiązania Anny do wojny są naprawdę znikome w porównaniu do jej wewnętrznego życia, jej planów na przyszłość i rodzącej się miłości, opisanych na łamach pamiętnika. Nie jest to z pewnością lektura dotykająca w oczywisty sposób temat holocaustu. Spodziewałam się właśnie większej ilości odwołań do wojny, tematu zagłady Żydów a dostałam całkowicie coś innego. „Pieniądze, poważanie – to wszystko możesz utracić, ale szczęście, które mieszka w twoim sercu, może najwyżej czasem zblednąć, lecz, dopóki żyjesz, wciąż na nowo będzie cię uszczęśliwiać.” Nie wyobrażam sobie przeżycia nawet miesiąca w tak ciasnej przestrzeni, z tyloma różnymi osobowościami, z ciągłą groźbą odkrycia przez oprawców. Trudno określić postać Anny, z pewnością wzruszające są jej marzenia i plany dotyczące przyszłości. Plany, które nigdy się nie ziściły. Ostatni wpis Anny nosi datę 1 sierpnia 1944 r. W Posłowiu dowiadujemy się o tragedii, która wydarzyła się trzy dni później - 4 sierpnia 1944 r. Wówczas właśnie gestapo wtargnęło do Oficyny… Książka mnie nie rozczarowała, po prostu była inna niż moje wyobrażenia. Myślę, że Anna Frank jest symbolem niezawinionych śmierci, jakich były miliony w czasie II wojny światowej. Śmierci młodych ludzi, często jeszcze dzieci, którzy mieli plany oraz marzenia, a którym nie było dane ich zrealizować. Jak dla mnie jest to książka nie podlegająca jakiejkolwiek ocenie. Książka, po którą powinni sięgać młodzi ludzie aby uświadomić sobie niewyobrażalny kataklizm tamtych złych czasów. Przecież każdy z nas mógłby być Anną. Doczytałam, że Dziennik Anny Frank został przetłumaczony na kilkanaście języków, osiągnął wielomilionowe nakłady. Po części więc spełniło się marzenie bohaterki o wydaniu pamiętnika. W Amsterdamie możemy znaleźć muzeum poświęcone Annie, w sieci jest mnóstwo zdjęć ukazujących budynek, w którym ukrywała się rodzina Franków jak również same zdjęcia Anny Frank. Co ciekawe UNESCO wpisało jej pamiętnik w rejestr dokumentów, które mają nadzwyczajną wartość dla świata. Uważam, że naprawdę warto poznać jej historię. „Wszyscy żyjemy, ale nie wiemy ani po co, ani dlaczego. Każdy dąży do szczęścia, każdy żyje inaczej, a jednak tak samo.” Dziennik Anny Frank został po raz pierwszy opublikowany 1947 r. przez ojca autorki – Otto Franka, a w miejscu gdzie ukrywali się przez dwa lata, powstało muzeum upamiętniające ich dzieje. Ciekawostką jest to, że Międzynarodowa Unia Astronomiczna nazwała jedną z planetoid imieniem Anny Frank jak również krater na planecie Wenus nosi nazwę Frank. Ciekawe jest również to, że do dzisiejszego dnia kwestionowana jest autentyczność samego Pamiętnika. W jego prawdziwość nie wierzą neonaziści, podając wiele argumentów. Zainteresował mnie ten temat, więc podam główne nieścisłości dla zainteresowanych tematem: - Karl Silberbauer – ówczesny oficer policji, który dokonał aresztowania wraz z innymi oficerami, zeznał, iż w domu, w którym ukrywała się rodzina Franków, nie było żadnego pamiętnika ani żadnych kartek leżących na ziemi. Podobno do tego mieszkania policja powracała aż trzy razy. Karl Silberbauer stwierdził, że pamiętnik nie jest autentyczny. - Ekspertyza Biura Śledczego w Niemczech wykazała, że część Dziennika tzn. IV tom został napisany za pomocą długopisu. A długopis wynaleziono dopiero po 1951 r. - Ojciec Anny, przyznał, że sam pamiętnik jest taśmoskryptem, a więc w formie papierowej nigdy nie istniał. - W Dzienniku można wyróżnić kilka stylów pisania, które znacznie różnią się między sobą. - Mieszkanie, w którym ukrywali się Anna i jej rodzina, jest widoczne z 200 okien. Czy udało im się pozostać niewidocznymi przez tyle miesięcy? - Wskazuje się wiele sytuacji opisanych w Pamiętniku, które wydają się ze sobą sprzeczne i niezgodne z rzeczywistością. To tylko nieliczne zastrzeżenia jakie udało mi się odnaleźć. Nie mam zdania na ten temat, gdyż musiałabym spędzić wiele czasu na głębszą analizę tematu. Z pewnością istotne jest to, że holenderski sąd zabronił kwestionowania prawdziwości zapisków Anny Frank. I trzymajmy się tego wyroku. Pierwsza ekranizacja Dziennika Anny Frank powstała w 1959 r. Była to adaptacja sztuki teatralnej pod tym samym tytułem, której nie udało mi się niestety obejrzeć. Rolę Anny Frank zagrała Millie Perkins, ówczesna modelka. Film czarno-biały, trwający 180 minut, przypadł mi do gustu. Reżyser stworzył klimat adekwatny do czasów w jakich rozgrywa się dramat bohaterów. Najbardziej autentyczna postać z tego filmu to Otto Frank – zagrany przez Josepha Schildkrauta. Film otrzymał trzy Oscary z ośmiu nominacji. Ciekawostką jest to, że w początkowej wersji na końcu filmu ukazana jest Anna w Auschwitz. Ze względu jednak na nieprzychylne przyjęcie przez publiczność, została ona zmieniona. Myślę, że to błąd. Taka scena jeszcze bardziej pobudzałaby widza do refleksji. Film warty polecenia chociażby ze względu na kontekst historyczny w jakim jest obsadzony. Oprócz wyżej wymienionego filmu, powstał również kolejny w 1980 r. oraz dwa miniseriale z roku 1988 i 2001. Istnieją również filmy dokumentalne na ten temat. Nie będę się już więcej rozpisywać. Po prostu polecam wam wszystkim zapoznać się z historią Anny Frank. Anna Frank

26 kwietnia to Światowy Dzień Własności Intelektualnej, organizowany przez WIPO. Centrum Cyfrowe, razem z europejskim stowarzyszeniem Communia, świętuje ten dzień, publikując w Polsce Dziennik Anne Frank. W Holandii, ojczyźnie Frank, „Dziennik” nie jest jeszcze swobodnie dostępny – prawo autorskie w Europie jest niezharmonizowane i zamyśle WIPO dzień ten służy „świętowaniu roli, jaką prawa własności intelektualnej odgrywają we wspieraniu innowacyjności i kreatywności”. W tym roku tematem przewodnim jest przyszłość kultury w świecie cyfrowym. WIPO interesuje się przede wszystkim „zrównoważonym i elastycznym systemem własności intelektualnej, który zapewnia pracownikom sektorów kreatywnych i twórcom odpowiednie wynagrodzenie”. Tak więc mimo mówienia o „zrównoważonym i elastycznym IP” organizatorzy Dnia przyjmują perspektywę jednostronną: wspieranie kreatywności oznacza wynagradzanie twórców. My widzimy sprawę inaczej: zrównoważone, zapewniające rozwój kultury prawo autorskie wspiera twórców, ale zapewnia też swobody użytkowników. A kluczowym elementem systemu własności intelektualnej jest przestrzeń braku praw IP: domena publiczna. Dlatego publikujemy dzisiaj „Dziennik Anne Frank” (a dokładnie jego wersję „A” – tu wyjaśnienie, o co chodzi), by zwrócić uwagę na brak harmonizacji przepisów określających domenę publiczną. Co to znaczy w praktyce: zbiory dostępne swobodnie w Polsce, w Holandii mogą być kopiowane tylko z naruszeniem prawa. Co to z kolei oznacza? Że użytkownicy nigdy nie będą mieć pewności, czy działają zgodnie z prawem. Podobnie przedsiębiorcy chcący działać w całej Europie – będą lawirować pomiędzy 28 różnymi systemami prawa. A wszystko tak naprawdę sprowadza się do pytania: czy, i kiedy, powinniśmy mieć dostęp do kluczowych zbiorów naszego wspólnego dziedzictwa? W przypadku „Dziennika Anne Frank” mówimy też o jednym z najważniejszych i najbardziej znanych świadectw Zagłady. Publikujemy w Polsce, bo w Holandii nie mogą Robimy to, czego w Holandii nie mogła zrobić Anne Frank Stichting, fundacja posiadająca oryginał „Dziennika”. Zakładając, że prawa autorskie wygasają 70 lat po śmierci autora, fundacja planowała opublikować w tym roku „Dzienniki” na potrzeby badawcze. Działania zostały jednak zablokowane na drodze sądowej przez inną fundację, Anne Frank Fonds, która z kolei posiada prawa autorskie do dziennika. Swoboda opublikowania „Dziennika” rozbiła się o dwie kwestie: przepisy, które powodują, że wydane pośmiertnie utwory przechodzą do domeny publicznej dużo później; oraz sporu o to, czy ojciec redagujący „Dziennik” córki jest współautorem czy nie. W takich przypadkach można odnieść wrażenie, że niektórzy są gotowi użyć dowolnych kruczków prawnych, by opóźnić przejście dzieł do domeny publicznej. Sprawa Anne Frank, Sprawa Janusza Korczaka W Polsce mieliśmy kilka lat temu do czynienia z podobnym sporem, dotyczącym twórczości Janusza Korczaka, zamordowanego w 1942 roku. Fundacja Nowoczesna Polska przez trzy walczyła z Instytutem Książki, by na drodze sądowej udowodnić, że Korczak nie zmarł w 1946 r. – taką datę arbitralnie przyjęto w 1954 roku (co było nagminną praktyką w przypadku osób zaginionych w czasie wojny). Jest jedna zasadnicza różnica między tymi sprawami. W przypadku Korczaka sprawę można było traktować jako spór instytucji kultury z „otwartystami”. Obserwując ją, miałem wrażenie, że Instytut Książki broni pewnego modelu ochrony dziedzictwa – w którym zyski płynące ze sprzedaży praw do utworu są przeznaczane na działalność zapewniającą jego ochronę – a koszt związany z ograniczoną dostępnością utworu uznaje się za dopuszczalny. Fundacja Nowoczesna Polska opowiadała się za modelem zupełnie innym: w której maksymalizujemy pozytywne skutki związane z pełną dostępnością utworu – a spadek zysków z tytułu sprzedaży praw (bo te „zniknęły”) uznaje się za dopuszczalny. W przypadku sporu o Anne Frank przyświecające stronom dwie wizje „zarządzania dziedzictwem jako własnością intelektualną” są bardzo podobne. Tylko w sporze nie uczestniczą „otwartyści”, tylko dwie szanowane instytucje kultury. Legalizm prawnoautorskie vs nasze wspólne dziedzictwo W obu przypadkach po jednej stronie szali mamy legalizm związany z przepisami (często bardzo zagmatwanymi) prawa autorskiego. Z drugiej strony mamy wartości takie jak dostęp do wspólnej kultury i dziedzictwa (można o tym mówić także biurokratycznym językiem „wsparcia innowacyjności i kreatywności”). Zrównoważony system prawa autorskiego to dla mnie taki, który służy tym fundamentalnym wartościom, i w ich imię godzi się zmieniać przepisy. A niezbędne zmiany dotyczą zharmonizowania przepisów tak, by utwory dostępne w jednym państwie europejskim mogły być swobodnie wykorzystywane w całej Europie. My, żeby opublikować nasz PDF, po raz pierwszy na serwerze zainstalowaliśmy oprogramowanie geoblokujące – „furtkę”, która do PDF-a z „Dziennikiem” dopuści tylko Polaków. Nie mieliśmy wyjścia – inaczej narażalibyśmy się na oskarżenie o naruszanie praw autorskich do „Dziennika”, nadal obowiązujących w Holandii. Pytanie, czym tak bardzo Holandia różni się od Polski, by kluczowe dzieła były swobodnie dostępne 20 lat później? W dyskusjach o reformie europejskiego prawa autorskiego przedstawiciele wydawców, organizacji zbiorowego zarządzania podnoszą często argumenty o lokalnej specyfice. Prawo autorskie musi więc ich zdaniem odpowiadać lokalnym warunkom. Nigdy nie umiałem tego argumentu zrozumieć, jest on zresztą podawany bez dowodów. Zajmując się „Dziennikiem”, nie natrafiłem na żaden dowód wyjątkowości holenderskiej kultury, który uzasadniałby dłuższą ochronę „Dziennika Anne Frank”. Patrzę na to na odwrót: w Polsce prawa do „Dziennika” wygasły i świat się nie skończył, kultura nie upadła, prawo autorskie działa. Nie widzę więc powodu, by nie harmonizować prawa autorskiego „w dół” – w stronę jak najbardziej liberalnych przepisów, które sprawdzają się w jakimś kraju członkowskim.

Dla każdego, kto się boi, jest samotny albo nieszczęśliwy, stanowczo najlepszym środkiem jest wyjście na zewnątrz, gdzieś, gdzie jest się zupełnie sam na sam z niebem, naturą i Bogiem. Bo dopiero wtedy, tylko wtedy, czuje się, że wszystko jest tak, jak być powinno i że Bóg chce widzieć ludzi szczęśliwymi wśród prostej, ale pięknej natury. Jak długo to istnieje, a będzie na pewno zawsze istnieć, wiem, że we wszystkich okolicznościach, istnieje zawsze pociecha na każde zmartwienie. I wierzę mocno, że natura potrafi ukoić każde cierpienie.

College. Studied Juris Doctor (J.D.) at The University of Baltimore. Class of 1986. Studied History/Political Science at University of Baltimore. Class of 1982.

Shoah is a 1985 French documentary film about the Holocaust (known as "Shoah" in Hebrew), directed by Claude Lanzmann. Over nine hours long and 11 years in the making, the film presents Lanzmann's interviews with survivors, witnesses and perpetrators during visits to German Holocaust sites across Poland, including extermination camps.

Literatura piękna biografia/autobiografia/pamiętnik Anne Frank - Dziennik ebook Kategoria Tagi Dodał pdf mobi kindle azw3 epub II wojna światowa. Zwykłe mieszkanie w centrum Amsterdamu nagle staje się schronieniem, więzieniem i całym światem dla żydowskiej nastolatki Anne, jej rodziny i znajomych. Przez ponad dwa lata, w ciągłym strachu przed wykryciem, próbują oni normalnie żyć, łagodzić codzienne konflikty, doceniać małe radości. Największą tajemnicą Anne jest zmyślona przyjaciółka Kitty, której opowiada o wszystkim, co dzieje się w kryjówce: przerażeniu, plotkach, kłótniach, pierwszej miłości. Sekretne listy do Kitty układają się w przejmujący dziennik dziecka, obdarzonego niezwykłym zmysłem obserwacji i dojrzałością. Ostatni zapisek powstał 1 sierpnia 1944 roku – na trzy dni przed aresztowaniem i wywiezieniem do obozu koncentracyjnego wszystkich mieszkańców kryjówki. Ojciec Anne, Otto H. Frank, przeżył wojnę i w 1963 roku założył fundację, która czuwa nad rozpowszechnianiem cudem ocalonego dziennika córki. W 2013 roku Fundacja im. Anne Frank rozpoczęła współpracę z UNICEF-em. Dzięki temu część dochodów ze sprzedaży niniejszej książki zostaje przekazana na cele walki o prawa dzieci na całym świecie. źródło opisu: źródło okładki: Wydawnictwo:Znak Horyzont tytuł oryginału: Het Achterhuis data wydania:14 stycznia 2015 ISBN:9788324030460 liczba stron:320 słowa kluczowe:historia , wojna , Holokaust kategoria: biografia/autobiografia/pamiętnik język:polski Pliki, komentarze oraz ocenianie dostępne są tylko dla zarejestrowanych użytkowników, zarejestruj się! Rejestracja jest darmowa i bardzo szybka! Kliknij tutaj aby założyć konto. Trwa to tylko 15 sekund!. Komentarze, recenzje i oceny użytkowników Nikt jeszcze nie napisał recenzji ani nie ocenił książki Anne Frank - Dziennik Dodaj komentarz Zaloguj się, aby dodać komentarz. Rejestracja jest darmowa i bardzo szybka! Kliknij tutaj, aby założyć konto. Trwa to tylko 15 sekund!. Podobne ebooki do Anne Frank - Dziennik chomikuj, do pobrania pdf

The Diary of Anne Frank Test Multiple Choice Identify the letter of the choice that best completes the statement or answers the question. ____ 1. The reason the Franks are staying on the top floor of the warehouse is that a. they can’t afford to stay anywhere else. b. they need to be close to Mr. Frank’s work. c. they are in hiding from the

Polskie wydanie, stojące na wysokim edytorskim poziomie, zawdzięczamy – uwaga! – wydawnictwu Stapis, specjalizującemu się w literaturze górskiej. Niezależnie od tego, czy to jednorazowy incydent wydawniczy, czy też próba poszerzenia oferty, dobrze się stało, że Dziennik Anne Frank trafił na polski rynek.

Anna Frank po przejęciu władzy w Niemczech przez Hitlera przeniosła się wraz z rodziną do Amsterdamu. Prześladowania Żydów dotarły również do Holandii wraz z napaścią Niemiec na ten kraj w maju 1940. Anne i jej starsza siostra Margot Betti musiały przerwać naukę w szkole Montessori i przenieść się do liceum żydowskiego. W lipcu 1942 rodzina została zagrożona wywiezieniem do obozu koncentracyjnego; ojciec rodziny Otto Frank zorganizował wówczas z pomocą pracowników swojej firmy kryjówkę w dawnej oficynie. Frankowie mieszkali tam od 6 lipca 1942 do 4 sierpnia 1944[3]. Krótko wcześniej Anne otrzymała na 13. urodziny album, w którym rozpoczęła pisanie dziennika; żyjąc w ukryciu, w bardzo ciężkich warunkach, zawarła w nim i opisała wszystko co ją otaczało. Przemyślenia i poglądy zawarte w dzienniku ukazują bardzo wrażliwą, wchodzącą dopiero w życie dziewczynkę. Obserwuje ona cały otaczający ją świat zamknięty w niewielkim budynku – pracowni ojca. Pisząc nie rozczulała się nad sobą, nigdy zdaje się nie tracić nadziei. Mimo wszystko zdobywa się na takie oto myśli: "Nadal wierzę, że ludzie są z natury dobrzy". Często oddaje się marzeniom, wspomina beztroskie lata wczesnego dzieciństwa, nigdy nie traci nadziei na poprawę sytuacji. Pomimo traumatycznych wydarzeń jakie codziennie dotykały małą Annę, jej zapiski nie są pesymistyczne. Dziewczynka opisuje drobne sprzeczki między mieszkańcami kryjówki, codzienne smutki i radości oraz pojawiające się u niej samej pierwsze oznaki zainteresowania chłopcami. Tragizm pamiętników Anne Frank podkreśla także tragiczny koniec historii młodej dziewczyny. 4 sierpnia 1944, po zadenuncjowaniu kryjówki Franków przez holenderskiego donosiciela, cała rodzina została przewieziona do obozu koncentracyjnego. W obozie zginęła najpierw matka, potem siostra. Anne Frank zmarła na tyfus w lutym 1945, krótko przed wyzwoleniem obozu Bergen-Belsen przez Brytyjczyków. Śmierć w obozie poniosło także kilka osób ukrywających się wraz z rodziną Frank w Amsterdamie. Obóz przeżył ojciec. Pamiętnik Anne, przechowany przez Holenderkę Miep Gies, jedną z osób zaangażowanych w pomoc rodzinie Franków, został opublikowany po raz pierwszy przez Ottona Franka w 1947. W kolejnych latach historię Anne przetłumaczono na 30 języków oraz przenoszono na ekran. Dom, w którym Frankowie ukrywali się przez dwa lata, zamieniono w muzeum. Pierwsze wydanie pamiętnika nie było kompletne, zostało opracowane przez Ottona Franka. Po jego śmierci potwierdzono autentyczność rękopisu, negowaną przez neonazistów, i opublikowano pełny tekst. Sąd holenderski zabronił kwestionowania autentyczności pamiętnika.

Dla każdego, kto się boi, jest samotny albo nieszczęśliwy, stanowczo najlepszym środkiem jest wyjście na zewnątrz, gdzieś, gdzie jest się zupełnie sam na sam z niebem, naturą i Bogiem. Bo dopiero wtedy, tylko wtedy, czuje się, że wszystko jest tak, jak być powinno i że Bóg chce widzieć ludzi szczęśliwymi wśród prostej, ale pięknej natury. Jak długo to istnieje, a będzie na pewno zawsze istnieć, wiem, że we wszystkich okolicznościach, istnieje zawsze pociecha na każde zmartwienie. I wierzę mocno, że natura potrafi ukoić każde cierpienie. Dla każdego, kto się boi, jest samotny albo nieszczęśliwy, stanowczo najlepszym środkiem jest wyjście na zewnątrz, gdzieś, gdzie jest się zu... Rozwiń

dziennik anny frank doc